Je Leeft

JE LEEFT

 De ‘Markt’, na het overlijden van een oma, 2013

Zij die lak hebben aan wat abstract is,
zien in het staal en beton
een tramhalte. Zij denken in eigen bedding.
En wachten op wat hier nooit begon.

In de verkalkte hal zagen zij nooit de moederkoek,
nooit de foetushouding van een veel te lange stad,
de stedelijke echo, de okselklanken van de Leie
die zich als een slak oprolde tegen seizoenen.

Zij zagen nimmer Roger Raveel vertrekken,
vanuit het pallet van een opengewaaid raam,
wuifden hem nooit na wanneer hij verdween
in het witte vierkant van zijn naam.

En wij, wij zagen onze kans schoon,
al die tijd, Portugezen hadden ons als kasseien
in elkaar gelegd, wij deelden
in gotische luwte een afgeronde droom.

Nu roep ik elke nacht jouw naam
luifelluid tot het licht wordt,
het gazon weer je gezicht wordt, een donkerhoge
knipoog in het gras naar wie je altijd al was.

© Steven Van de Putte

Foto ©