Texture

TEXTURE

(Wonderkamer)

Hier zit het vlas in zak en as,
vezelende mond vol dode talen,
vooralsnog zijn gram te halen
in de polsslag van een kind.

(Leiekamer)

Wat zou het toch zo graag
nog eenmaal ongemoeid gelaten
slijtend door een duiventil van straten,
roten in stille hekkens naar de wind.

(Schatkamer)

Maar waar de stad haar tweede adem vindt,
glasvezeldamast in de onderbuik van straten,
wordt voor het kirren van een kind in het vlas
geen halve deur nog op een kier gelaten.

© Steven Van de Putte

Foto ©